تحقیق تاریخچه خبررسانی در ایران-پیک و چاپار

بخشی از متن تحقیق: - اشاره: پیشرفت های بشر در گذشته و حال و به طور کلی هرگونه دگرگونی در اجتماع از شبکه ارتباطی، راه ها و اطلاع رسانی دقیق، به موقع و درست تاثیر مستقیم می پذیرد. حتی ممکن است که عدم بهره گیری صحیح از آن سیر پیشرفت تاریخی یک...

ارتباط با ما

... دانلود ...

بخشی از متن تحقیق:

اشاره: پیشرفت های بشر در گذشته و حال و به طور کلی هرگونه دگرگونی در اجتماع از شبکه ارتباطی، راه ها و اطلاع رسانی دقیق، به موقع و درست تاثیر مستقیم می پذیرد. حتی ممکن است که عدم بهره گیری صحیح از آن سیر پیشرفت تاریخی یک قوم و سرزمین را محدود و کند سازد. اگر توجه کنیم که جملگی امور حمل و نقل از گذشته از راه زمین انجام می شده، پست به مثابه تشکیلات مهم در این مورد سهم قابل توجهی را به خود اختصاص می دهد و همواره در کانون توجهات دولت ها و حکومتگران بوده است. بحث این است که امیران از این سیستم در جهت تحکیم و تثبیت پایه های قدرت و بسط محدوده حکومتی خود تقریباً در سراسر تاریخ بشری سود جسته اند. در این گفتار تاریخ و سیر شکل گیری و تحولات تاریخی در ساختار پست از نخستین روز های آن تاکنون بررسی شده است.

•••

•دوران باستان

ایرانیان به جهت تسهیل امور و درجه بالای اهمیتی که رفاه اجتماعی آنان را به دنبال داشت و به علت مهم تر به واسطه قرار گرفتن در جریان اوضاع سیاسی و اجتماعی کشور دستگاه منظم، پیشرفته و بسیار دقیق را اختراع کرده و به کار گرفتند. «پیک _ چاپار» که امروزه به پست (Mail) تغییر ساختار داده دربرگیرنده نام سیستم اطلاع رسانی ایران عصر باستان است. یونانیان متصدی امور پیک را «افدالموس بازیلئوس» (چشم پادشاه) و ایرانیان به کارگزاران خبری «سپسک» (Spasak) یا چشم و گوش پادشاه می گفتند. وظیفه اصلی این دستگاه نظارت و مراقبت در کار های ماموران کشوری و لشکری و اوضاع رعیت و اجتماع و مخابره سریع رویداد ها به پایتخت بود که موجب می شد شاه به طور مداوم از امور کشور آگاه باشد. پیک های خبری در ابتدایی ترین شکل خود در تمدن های میان رودان (بین النهرین) مانند آشور، مکده، آکد و بابل ابراز وجود کرد منتها حیطه فعالیت آنها صرفاً سیاسی بود و امور حکومتی را به انجام می رساند. حتی واژه «برید» (Barid) اصطلاحی که در دوره اسلامی به پیک و چاپار تعلق می گرفت ریشه در زبان و فرهنگ بین النهرین دارد. احتمال دارد که آشوریان گسترش دهنده سازمان خبر رسانی باشند که هخامنشیان پس از تسخیر این سرزمین آن را مورد بهره برداری قرار داده و مطابق سلیقه و ابتکار خود در آن تغییر و تحول ایجاد کرده باشند. البته هخامنشیان رسم آشور و ماد ها را در این مورد تکمیل کردند. آن عبارت بود از بر پا داشتن یک دستگاه پیک در تمامی راه های مواصلاتی که مشهورترین آنها شاهراه سارد مرز لیدیه به شوش پایتخت ایران بود که با مرکز استان ها (ساتراپ ها) ارتباط مستقیم داشت. گزنفون و هرودوت مورخان یونانی ضمن اشاره به سازمان خبردهی ایران (پیک) آن را جالب و شگفت آور دانسته اند. هرودوت در کتاب هشتم بند 98 نوشته است که: «خشایارشاه در ضمن پیامی به شوش یادآور شده که اکنون هیچ زنده ای نیست که بتواند به تندی پیک ها راه بپیماید. به شماره روز هایی که برای بریدن هر راهی لازم است مردان و اسبان آماده در راه وجود دارد که فاصله هر پیک تا دیگری یک روز راه است این کسان را نه برف و نه باران و گرما و تاریکی از کارشان بازنمی دارد...»

پیک های سواره تیز رو آنگاریون (angarion) نامیده می شدند. اشکانیان امر اطلاع رسانی و علامت دهی را جدی تر دنبال کردند. اکثر بندر گاه ها و نقاط استراتژیک دارای فانوس های دریایی بود که گاه همانند بنادر کوچک بر روی یک جزیره کوچک مصنوعی که از سنگ ساخته شده بود مستقر می شد. آتش های متوالی در بالای تپه ها و مناطق مرتفع و پرچم هایی که بر فراز برج های نگهبانی تکان داده می شد از جمله مهم ترین نماد های انتقال خبر و گزارش در دوره اشکانی به ثبت رسیده است. با این وصف افروختن مشعل در دوران کهن یکی از رایج ترین وجوه خبر دادن بوده است. افزون بر این حجم گسترده تجارت و بازرگانی پارت های اشکانی با دول روم در غرب و چین در شرق از راه ابریشم ایجاد شبکه گسترده ای از پیک های تندرو و چابک و راه های امن و مناسب را می طلبید که این دولت نسبت به آن همت گماشت. اما دولت ساسانی از مدل متفاوت با اشکانی و هخامنشی بهره می برد. اداره چاپار و پیک مخصوص امور دولتی بود و با مردم ارتباط چندانی نداشت. فایده این سیستم آن بود که میان مرکز و ایالات ارتباط سریع و منظم برقرار می نمود. اداره چاپار اشیا و اشخاص و مراسلات آنان را از شاهراه های آباد و مجهز انتقال داده و از این رو در توقفگاه های بین راه (منازل) به نسبت اهمیت کالا عد ه ای همراه و اسب آماده نگهداری می کردند تا در صورت تهدید شدن یا ضرورت فوراً نسبت به حمل مسافر و کالای او اقدام شود. قاصدان شترسوار و شاطران پیاده عمده ترین عوامل حمل و انتقال مسافر، کالا، اخبار و نامه های دولتی و شخصی در روزگار ساسانی بوده اند...

این تحقیق با فرمت word قابل ویرایش در اختیار شما قرار می گیرد.

تعداد صفحات تحقیق: 15

لینک کمکی